RYSZARD SZURKOWSKI

Ryszard Szurkowski, nasz człowiek ze Świebodowa pod Miliczem. Na rowerze zaczął jeździć m.in. pod wpływem Wyścigu Pokoju, stając się później jego legendą.

„Początkowo nie myślałem o tym, by zostać wielkim mistrzem. Wyścig Pokoju zarażał jednak ciekawością. Poza tym w maju jest ciepło, a słońce wysoko, zatem człowiek staje się aktywny. Chciało się więc naśladować Królaka i innych” – wspomina trzykrotny mistrz świata. „Z mojej wsi było kilku takich chłopaków, którzy trafili najpierw do LZS-u Milicz. Trudno jednak mówić tu o jakimś wyczynie. Prosiło się o dętkę, koszulkę czy spodenki, czekając na nie miesiącami. Kto przetrzymał, ten został.”

„Gdy zapisywałem się do Dolmelu Wrocław, chłopaki z mojego rocznika jeździli już w Wyścigu Pokoju. Na przykład Zenek Czechowski z Poznania” – dodaje legendarny kolarz.

Początki, jak to zwykle bywa, nie należały do łatwych. W 1968 roku, kiedy nikomu nieznany zawodnik został przełajowym mistrzem Polski, prasa zaczęła o nim pisać – często przekręcając nazwisko. „Najbardziej to babcie denerwowało” – wspomina Dolnoślązak. Niedługo potem zadbał, by media oszczędziły babcine nerwy: wystarczyło zacząć seryjnie wygrywać.

Nazwisko Szurkowski samo w sobie jest już dziś legendarne – i tak samo legendarne stały się przypisywane mu wypowiedzi. „Co najlepiej zapamiętał Pan z długoletniej kariery?” – pyta dziennikarz. „Co? Przednie koło” – odpowiada błyskotliwie mistrz.

Urodzony 12 stycznia 1946 r. w Świebodowie koło Milicza. Absolwent wrocławskiego AWF. Karierę rozpoczął w LZS Milicz (1966), następnie reprezentował Radomiaka, Dolmel Wrocław (1968–1978), FSO Warszawa (1979) oraz Polonez Warszawa (1979–1982).

W 1973 roku zdobył tytuł mistrza świata indywidualnie w Barcelonie, a rok później – wicemistrzostwo w Montrealu. W drużynie triumfował w Granollers (1973), wspólnie z Lucjanem Lisem, Tadeuszem Mytnikiem i Stanisławem Szozdą. W 1975 roku w Mettet polska drużyna wywalczyła wicemistrzostwo świata.

Dwukrotny wicemistrz olimpijski w wyścigu drużynowym na 100 km – Monachium 1972 oraz Montreal 1976.

• Czterokrotny zwycięzca Wyścigu Pokoju (1970, 1971, 1973, 1975).
• Dwunastokrotny mistrz Polski.
• Wygrał około 350 wyścigów i około 350 razy stawał na podium.
• Dwukrotny triumfator plebiscytu „Przeglądu Sportowego” (1971, 1973).
• Drugi w plebiscycie na Najlepszego Sportowca Polski XX wieku.
• Laureat nagrody Fair Play UNESCO (1970).

W latach 1984–1988 prowadził kadrę narodową kolarzy szosowych. Jego zawodnik, Lech Piasecki, został mistrzem świata (1985) i zwycięzcą Wyścigu Pokoju, a polska drużyna zdobyła srebro na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu.

W 1991 roku powołał Klub Kolarski KS Szurkowski, w którym trenowali m.in. Piotr Wadecki, Piotr Przydział, Grzegorz Gwiazdowski, Dariusz Banaszek i Robert Radosz. W 1998 roku założył pierwszą polską zawodową grupę kolarską – EXBUD Kielce. W 1997 roku pełnił funkcję szefa wyszkolenia Polskiego Związku Kolarskiego.